پول تو جیبی کودک هفتگی یا ماهانه؟ | کودکانه

پول تو جیبی کودک هفتگی یا ماهانه؟

در تمام دنیا مردم به فرزندان خود پول توجیبی می‌دهند. بعضی روزانه، برخی هفتگی و عده دیگر ماهانه به فرزند خود مبلغی می‌دهند.
 
کودک یا نوجوان باید پول خود را برای آن بازه زمانی تقسیم‌بندی کند تا با مشکل مواجه نشود. هستند والدینی که به فرزندان خود مبالغ نجومی می‌دهند و همچنین والدین دیگری هستند که مبلغ خاصی برای فرزند در نظر نمی‌گیرند. عملکرد هیچ‌کدام درست نیست. کار صحیح را والدینی انجام می‌دهند که مبالغی معقول به فرزند خود می‌دهند، اما فلسفه پول توجیبی چیست؟
 
درس اقتصاد: پول توجیبی،‌ نوعی درس اقتصاد در دوران نخست زندگی است. یک کودک دوست دارد برای خود اسباب بازی خاصی بخرد که به طورمعمول برای او نمی‌خرند. او یاد می‌گیرد اگر آن اسباب بازی خاص را می‌خواهد، باید پول توجیبی‌اش را پس‌انداز کند و یک سری خرج‌ها را فراموش کند تا به خواسته خود برسد. این بهترین کلاس درس برای اوست.

 

کودک یا نوجوان باید پول خود را برای آن بازه زمانی تقسیم‌بندی کند تا با مشکل مواجه نشود

 
حقیقت دنیا: دلیل نمی‌شود اگر والدین بسیار ثروتمندند، مبلغی کلان به عنوان پول توجیبی بدهند یا هر از گاهی مخارج مختلف او را متقبل شوند. هر پدرومادری در هر شرایط اقتصادی باید مبلغی معقول به فرزندان خود بدهد تا او از همان دوران کودکی حقیقت زندگی را بشناسد. مبلغ پول توجیبی باید به نحوی باشد که فرزند با رعایت اقتصاد بتواند آن را مدیریت کند؛نه آن قدر زیاد که کار به ولنگاری برسد و نه آن قدر کم که بودونبودش فرق چندانی نداشته باشد.

هفتگی یا ماهانه؟ برخی والدین به فرزند خود به صورت روزانه، هفتگی یا ماهانه پول می‌دهند، اما بهترین طریق آن ماهانه است. حقوق ماهانه است و مدیریت آن تا آخر ماه دانشی است که هرکس باید در سنین کم بیاموزد. پس بهتر است، والدین پول توجیبی فرزند را به صورت ماهانه بدهند.

پس‌انداز هدفمند: بچه‌ها اگر بخواهند، می‌توانند خوراکی را از خانه به مدرسه ببرند و از بوفه چیزی نخرند. بجز خوراکی هم خرج خاص دیگری ندارند. پس والدین باید آنها را تشویق به جمع کردن پول توجیبی کنند تا بعدها بتوانند هر چه را که دلخواهشان می‌خواهد،‌ بخرند. والدین برای تشویق بیشتر می‌توانند وعده کنند، اگر فرزند پولش را جمع کرد و قصد خرید داشت، به او کمک کنند و مابقی پول را بپردازند. این کار فرزند را تشویق به پول جمع کردن می‌کند.

پول یا وقت؟ برخی والدین تمام زمان خود را صرف کارکردن می‌کنند تا برای فرزندان رفاه به همراه بیاورند. موفق می‌شوند و می‌توانند نبود خود را با پول خرج کردن برای آنها پرکنند، اما آیا براستی پول زیاد جبران غیبت والدین را می‌کند؟ هرگز. والدین خوب به فرزندان خود مبالغ معقول پول توجیبی می‌دهند و درعوض،‌ زمان بیشتری را صرف بودن در کنار فرزندان‌شان می‌کنند.

پول تو جیبی کودک هفتگی یا ماهانه؟


مطالب کودک جدید را با 48ia.ir دنبال کنید
از بقیه مطالب دیدن فرمایید

اصول مهم برای تنبیه کودکان چگونه است؟ | کودکانه

اصول مهم برای تنبیه کودکان چگونه است؟

 اصول مهم برای تنبیه کودکان چگونه است روانشناسان در این زمینه چه پیشنهاداتی برای سلامتی مان دارند والدین چه روش هایی برای تنبیه صحیح فرزندشان باید در پیش بگیرند آسیب های روحی و روانی تنبیه بر کودک به چه صورت است برای پیشگیری از این آسیب ها چه توصیه هایی باید در پیش بگیریم ؟

والدین باید بدانند که آیا اصلاح رفتار نادرست کودک هدف آنهاست یا تنبیه صرفا وسیله‌ای است که برای فرونشاندن خشم از آن استفاده می‌کنند.

در این مطلب قصد داریم با کمک فائزه دشتی، کارشناس‌ارشد روانشناسی کودکان پیرامون روش‌های اصولی و درست تنبیه بحث کنیم. توضیحات او را ادامه می‌خوانید؛

قبل از اینکه بخواهیم در مورد راه‌های تنبیه کودکان صحبت کنیم بهتر است به این نکته مهم اشاره کنم که هدف از تنبیه کودک چیست؟

والدین باید این سوال را از خود بپرسند و به این فکر کنند که آیا اصلاح رفتار نادرست کودک هدف آنهاست یا تنبیه صرفا وسیله‌ای است که برای فرونشاندن خشم از آن استفاده می‌کنند.

گاهی ما کودک را به خاطر اینکه کار اشتباهی کرده تنبیه می‌کنیم به عنوان مثال دوستش را کتک زده، وسیله‌ای را شکسته و کارهایی مشابه آن. اما گاهی نه به خاطر کار بدی که انجام داده بلکه چون حرف ما را گوش نمی‌دهد، عصبانی می‌شویم و سر کودک داد می‌زنیم یا او را تنبیه می‌کنیم و بدیهی است که این کار درست نیست. هدف از تنبیه باید آگاه کردن کودک از کار زشتی که انجام داده و اصلاح رفتار او باشد، نه چیز دیگری.

نکته دیگری که باید به آن توجه کرد این است که آیا کودک ما درکی از تنبیه دارد؟ کودکان گاهی هیچ درکی از تنبیه ندارند و نمی‌دانند چرا والدین این رفتار را با آنها کرده‌اند. تنبیه زمانی می‌تواند به نتیجه مثبتی در تربیت کودک منجر شود که با روش درست اعمال شود چون در غیر این صورت می‌تواند باعث آسیب روانی در کودک باشد. بنابراین در ابتدا باید از خود بپرسید که آیا شما حد و مرزها را برای کودک مشخص کرده‌اید و او می‌داند که چه کاری درست و انجام چه رفتاری اشتباه است؟  

کودکان گاهی هیچ درکی از تنبیه ندارند و نمی‌دانند چرا والدین این رفتار را با آنها کرده‌اند

 
حالا که به این پرسش‌ها پاسخ دادیم، نیاز به چند روش درست تنبیهی برای اصلاح رفتار کودک داریم که در اینجا به ۴ مورد از آنها اشاره می‌کنیم؛

 

روش های تنبیه کودک
۱. از کلام استفاده کنید. روبه‌روی کودک بنشینید و مستقیم در چشم‌های او نگاه کنید. داد نزنید، بلکه با صدایی جدی و محکم به او بگویید کاری را که انجام داده است، دوست نداشتید. حتما به کار زشت کودک اشاره کنید نه اینکه خود او را مورد سرزنش و توهین قرار دهید.

 ۲. بسیار مهم است که در تنبیه کودکان به کودک ابراز علاقه هم بکنید تا کودک بداند این رفتارنادرست باعث نشده که محبت شما به او کم شود. به عنوان مثال با حالت جدی و ناراحت به کودک خود بگویید: «با اینکه خیلی دوستت دارم ولی این کارت رو دوست ندارم، تو خیلی بچه خوبی هستی ولی این کاری که کردی اصلا خوب نیست.» وقتی در حالت تنبیه این جملات را به کار می‌بریم به کودک می‌گوییم که ما مشکلی با او نداریم و همیشه در هر شرایطی دوستش داریمولی به خاطر کار اشتباهش ناراحتیم و بهتر است کودک بداند به خاطر چه موضوعی تنیبه شده.

۳. سعی کنید اینقدر رابطه عاطفی عمیقی با کودک داشته باشید که لحن سرد و رسمی شما برای کودک‌تان از هر تنبیهی بدتر باشد. والدینی که با کودکان‌شان بسیار رابطه صمیمی دارند وقتی می‌خواهند کودک را متوجه رفتار اشتباه‌شان کنند لحن کلام‌شان را سرد و رسمی می‌کنند. مثلا اگر شما همیشه کودک‌تان را با عناوینی مثل پسرم، علی جان، علی آقا و… خطاب کنید وقتی خیلی رسمی می‌گویید علی، کودک متوجه می‌شود که مادر از دست او ناراحت است که از پیشوند یا پسوند استفاده نکرده.

۴. از سکوت تربیتی استفاده کنید. سکوت تربیتی باید متناسب سن کودک انتخاب شود و بیشتر از حد و زمان تحمل او نباشد. معمولا برای این کار یک جای مشخص را در نظر می‌گیرند که کودک را برای دقایقی در آنجا قرار می‌دهند و بعد از توضیح دلیل اینکه چرا آنجاست، او را مدت معینی در این مکان نگه می‌دارند. تعیین زمان را به ازای سن کودک در نظر می‌گیریم، یک کودک ۴ساله ۴دقیقه باید در محل مشخص شده بماند، مثلا روی صندلی بنشیند و اگر آن مکان را قبل از تمام شدن زمان در نظر گرفته شده ترک کرد، دوباره او را به سرجایش برگردانید.
گاهی این عدد را با اضافه کردن عدد یک به سن کودک نیز می‌توان انتخاب کرد. مثلا برای کودک ۵ساله، ۵+۱ یعنی ۶دقیقه؛ ولی این زمان را بیشتر از این طولانی نکنید.

اصول مهم برای تنبیه کودکان چگونه است؟


مطالب کودک جدید را با 48ia.ir دنبال کنید
از بقیه مطالب دیدن فرمایید

با کودکان طلاق چگونه رفتار کنیم؟ | کودکانه

با کودکان طلاق چگونه رفتار کنیم؟


بسیاری از والدین نگران تاثیرات منفی طلاق بر روح و روان کودکانشان هستند و برخی از آنها به همین دلیل از طلاق صرف نظر می‌کنند. والدین باید تاثیرات طلاق بر کودکان را شناسایی کرده و آن را کاهش دهند. تنش میان والدین باید دور از چشم کودکان باشد، اما امروزه این اقدام به دلیل آپارتمان نشینی به شکل کامل امکانپذیر نیست.
 
 در شرایط کنونی والدین باید میزان مشاجره یا درگیری را حتی‌الامکان کاهش دهند. در این وضعیت کودک نباید در روند حل مساله بین والدین قرار گیرد. در اصل وجود مساله یا درگیری در بین والدین نباید زندگی کودک از لحاظ روحی، روانی و جسمی را تحت تاثیر قرار دهد. کودکان در سنین پایین از وجود تنش در بین والدینشان مطلع می‌شوند. در اغلب موارد نگرش بزرگسالان و والدین نسبت به درک کودکان از شرایط موجود صحیح نیست، چون والدین بر این باورند که کودکان متوجه شرایط زیستی‌شان نمی‌شوند و به سهولت در مقابل کودکان مشاجره یا پرخاشگری می‌‌کنند.
 
کودک رفتار والدین را الگو می‌کند
والدین باید بدانند نحوه تعاملاتشان به مرور زمان رفتار کودکان را شکل می‌دهد. با این تفاسیر اگر کودک در خانواده شاهد مشاجرات و خشونت ورزی والدین نسبت به یکدیگر باشد، طبیعتا این گونه رفتارها در نهاد آنها شکل می‌گیرد. در اغلب موارد این کودکان خواسته‌هایشان را به دیگران تحمیل می‌کنند. بنابراین در برخی مواقع والدین بدون اطلاع از تبعات رفتارشان کودکان را در معرض آموزش‌های نامناسب و غیراصولی قرار می‌دهند. برای مثال کودکان در خانواده‌هایی که والدین با یکدیگر مشاجره می‌کنند، طبیعتا در دستیابی به خواسته‌هایشان از اعمال رفتارهای خشونت آمیز استفاده می‌کنند.

وجود مشاجره در بین زوج‌ها طبیعی است
امروزه در فضای شهرنشینی شاهد رفتارهای متعدد و انتقال آن به کودکان هستیم. برای مثال مشاجره یکی از مسائل انکار‌ناپذیر در زندگی انسان‌ها به ویژه زوج‌هاست. در این شرایط توصیه می‌شود که زوج‌ها حتی‌الامکان از اعمال خشونت‌های کلامی، غیرکلامی و فیزیکی در مقابل کودکان خودداری کنند. این در حالی است که اگر والدین بر اهمیت دوران کودکی آشنا باشد و بدانند هرگونه رفتار در آینده و نگرش فرزندشان تاثیرگذار است به نسبت رفتارشان را اصلاح می‌کنند. والدین می‌توانند با اعمال رفتارهای مناسب در کنترل خشم و ارائه راه حل‌های مناسب مهارت حل مساله را بیاموزند و به این شکل تنش‌ها را در محیط خانواده به حداقل برسانند.
 
اگر کودک در مواقع مشاجره والدین از خود واکنشی نشان نمی‌دهد به این معنا نیست که او متوجه درگیری نمی‌شود، بلکه کودک متوجه مشاجره و درگیری والدینش شده و از این موضوع مضطرب است. در اغلب موارد بزرگ‌ترها و والدین بعد از مشاجره می‌توانند با یکدیگر زندگی کنند و حتی چنین مسائلی را فراموش می‌کنند، اما این گونه رفتارها برای کودکان با ایجاد ناامنی همراه است. در این وضعیت کودکان از لحاظ جسمی، روحی و روانی درگیر اختلال فکری می‌شوند. باید دانست که آموزش این گونه رفتارها مخرب‌ترین تاثیر‌ها را دارد.
 
همچنین مخرب‌ترین تاثیر طلاق بر کودکان زمانی است که والدین در حضور آنها به تحقیر یکدیگر می‌پردازند. در این مواقع کودکان احساس می‌کنند که باید جانب یکی از والدین را گرفته و این کار برای آنها دشوار است. از سوی دیگر کودکان تصور می‌کنند اگر از هیچ‌کدام از والدین پشتیبانی نکنند از سوی هر دو رانده می‌شوند. کودکان در واقع در شرایط بغرنجی قرار می‌گیرند.

اگر کودک در  مشاجره والدین واکنشی نشان نمی‌دهد به این معنا نیست که او متوجه نمی‌شود

 
با کودکان طلاق چگونه رفتار شود؟
یکی از کارکردهای مناسب خانواده ادامه نسل است. باید ساختار و کارکرد خانواده با فرزند پروری مثبت همراه باشد. امید است در خانواده‌ها کودکان تحت تربیت مناسب قرار گیرند. در واقع پرورش و رشد همه جانبه کودک در خانواده با وجود پدر و مادر در کنار یکدیگر تعریف شده است. اگر به دلیل طلاق یکی از والدین از چارچوب زندگی حذف شود به نسبت تعادل رشد و تربیت کودک از بین می‌رود. بنابراین برای کودکان طلاق، فقدان پدر یا مادر برجسته می‌شود. در این شرایط بخشی از آموزش و تربیت کودک به دلیل نبود یکی از والدین ناقص می‌ماند، چون هر یک از والدین باید نقش قابل توجهی را در زندگی کودک ایفا کنند.
 
در برخی مواقع نیز شاهد گروکشی والدین از طریق کودکان یا متهم کردن طرف مقابل به سوء رفتار با فرزندشان هستیم. در اکثر موارد برای زندگی مناسب کودکان جدایی والدین پیشنهاد نمی‌شود؛ مگر اینکه برای والدین و کودکان ادامه زندگی وضعیت بحرانی ایجاد کند و این امر تاثیر مخرب مضاعف بر آنها داشته باشد.

اگر بزرگسالان به اهمیت نقششان در زندگی کودکان آگاه باشند، بی‌شک به سهولت طلاق را انتخاب نمی‌کنند. والدین باید بدانند که طلاق به نحوی جدایی از کودک محسوب می‌شود. این در حالی است که کودک باید در یک فضای ایمن و زیر چتر حمایتی پدر و مادر دوران کودکی را بگذراند. در اصل نبود آگاهی در والدین در مورد نیازهای دوران کودکی و الزامات آن باعث بروز یک بینش تحت عنوان «سهولت در طلاق» می‌شود. با این همه، خلأهای آموزش در بین بزرگسالان باعث تصمیم‌گیری‌های مخرب شده است. والدین قبل از هرگونه تصمیم‌گیری درباره زندگی باید به شکل آگاه تبعات آن را مورد بررسی قرار دهند.
 
در خانواده‌های ایرانی مساله اختلافات زناشویی با طلاق به پایان نمی‌رسد، بلکه به دلیل تدوین قوانین متعدد متناسب با ملزومات زندگی کودک، بعد از طلاق والدین باید به یکدیگر رجوع داشته باشند. این امر می‌تواند مناقشه برانگیز باشد. در برخی خانواده‌های ایرانی درگیری و ایجاد فضای ناامن حتی بعد از طلاق نیز ادامه دارد. پس با این تفاسیر طلاق نقطه پایان یک زندگی نیست. در برخی خانواده‌ها، والدین بعد از طلاق کودک را ترک می‌کنند.

در این وضعیت کودک با آینده نامعلوم مواجه می‌شود. برخی دیگر از خانواده  ها نیز کودکشان را به مادر بزرگ یا یکی از اقوام می‌سپارند. هر یک از این شرایط برای کودک تبعات مخرب فراوانی را به همراه دارد. والدین قبل از تصمیم به جدایی باید به این مسائل توجه کنند، چون هرگونه آگاهی و تصمیم‌گیری در این زمینه به بینش افراد مربوط می‌شود؛ اینکه افراد در دوران تحصیل و جامعه پذیری تحت چه آموزش‌هایی قرار گرفته‌اند.
 
این در حالی است که با بررسی آمارهای رسمی کشور درباره نرخ طلاق باید گفت که بسیاری از افراد در جامعه ما نسبت به کسب چنین مهارت‌هایی نمره منفی کسب می‌کنند. در کشور افزایش میزان طلاق با تبعات و نارسایی‌های فراوان همراه است. بی شک تاثیر چنین تصمیم‌گیری‌هایی بدون آینده نگری می‌تواند برای زوج‌ها، فرزندانشان و جامعه مشکل‌زا باشد.

با کودکان طلاق چگونه رفتار کنیم؟


مطالب کودک جدید را با 48ia.ir دنبال کنید
از بقیه مطالب دیدن فرمایید

چطور کودکان را به ورزش علاقه مند کنیم؟ | کودکانه

چطور کودکان را به ورزش علاقه مند کنیم؟


 معضل بسیاری از والدین، كم‌ یا بی‌تحركی فرزندشان و به‌دنبال آن بالا رفتن وزن و مشكلات دیگر است. هرچقدر هم تلاش می‌كنند، ‌گاهی نتیجه نمی‌گیرند. دلیل اصلی آن، ذهن تنبل آنهاست. به این معنی كه ذهنیت و فكر آنها در فضای ورزش كردن و تحرك بدنی نیست. به‌نظر شما چطور باید این وضعیت روانی را تغییر بدهیم و كودك را به ورزش تشویق كنیم؟
 
 از خودتان شروع كنید
‌ مثل هر رفتار دیگری، نخستین رفتارهای كودك، تقلید از والدین است. فرزندتان شما را چندبار در حال ورزش كردن دیده است؟‌ اصلا شما را با گرمكن و كفش ورزشی دیده است؟‌ شما به ورزش خاصی علاقه دارید؟ درباره این علاقه با او صحبت كرده‌اید؟‌ بنابراین شما نخستین الگوی او برای ورزش كردن هستید.

 با كودك همراه شوید
‌ گاهی كودك بعد از دیدن یك برنامه ورزشی یا تماشای برنامه ویژه كودكان كه آنها را به ورزش تشویق می‌كند، میل به ورزش پیدا می‌كند. اما شما برای این كار وقت ندارید! بنابراین طبیعی است كه توی ذوق كودك بخورد و قید ورزش را بزند. به‌گونه‌ای برنامه‌ریزی كنید كه در این شرایط با او همراه شوید.

 او را به ورزشگاه ببرید
شور و شوق آنهایی كه ورزش می‌كنند، ‌می‌تواند ذهن فرزندتان را از خواب بیدار كند. بنابراین برای تشویق او به ورزش، او را به تماشای مسابقات ورزشی ببرید.

وسایل را مهیا كنید
قرار نیست همین حالا دوچرخه چند صد هزار تومانی و وسایل اسكی و… بخرید. همین كه همراه او به نخستین فروشگاه لوازم ورزشی بروید و توپ قشنگی برایش بخرید؛‌ شروع خوبی است. به خانه كه رسیدید، ‌توپ بازی را خودتان شروع كنید تا او هم تشویق شود.

همراهی با دوستان
‌ برای اینكه فضای ذهنی او تغییر كند، با دوستان او برنامه‌ریزی كنید. همیشه همراهی با دوستان، كودك را سر ذوق می‌آورد.

به انتخاب او
‌ حتی اگر فرزندتان فقط به ورزش خاصی علاقه دارد و به‌نظر شما ورزش خوبی نیست، او را از ورزش مورد علاقه‌اش بازندارید. بگذارید از همان ورزش شروع كند.

چطور کودکان را به ورزش علاقه مند کنیم؟


مطالب کودک جدید را با 48ia.ir دنبال کنید
از بقیه مطالب دیدن فرمایید

درمان بد غذايي در کودکان | کودکانه

درمان بد غذايي در کودکان

بیماری بی اشتهایی عصبی در کودکان   شاید همه تمایل داریم کودکانی داشته باشیم که خوب غذا می‌خورند و از تمام گروه‌های غذایی استفاده می‌کنند. مسلما هیچ‌کدام از ما از نق زدن فرزندمان سر میز غذا و بهانه‌گیری از دوست نداشتن غذاهای مختلف خوش‌مان نمی‌آید.
 
اکثر ما دوست داریم وقتی میز غذا را می‌چینیم فرزندمان با علاقه و میل زیاد مشغول خوردن شود و لذت ببرد. شاید بارها به روش‌های مختلف متوصل شده‌اید و اصطلاحا او را گول زده‌اید که فلان غذا را بخورد. شاید حتی به او جایزه بدهیم تا بیشتر غذا بخورد. سلیا باربور، متخصص تغذیه می‌گوید: همیشه می‌خواستم بچه‌هایم غذاخور خوبی باشند. این مسئله برایم از اهمیت زیادی برخوردار است.
 
چندی پیش به این فکر می‌کردم که چطور می‌توانم آنها را طوری بار بیاورم که علاوه بر سالمون، باقالی و پنیر، کلم بروکلی و پرتقال هم بخورند و همیشه این سوال را از خودم می‌پرسیدم که آیا اشتها از آن دسته چیزهایی است که مثل شخصیت و رنگ مو، شخصی تلقی می‌شود؟ کاش می‌توانستم بگویم که صرفا نگران سلامت آنها هستم، اما این نگرانی همواره تنها بخشی از ماجرا بوده است. همیشه دوست داشتم آنها را آسان‌گیر  بار بیاورم. در تحقیقات اخیر، نحوه برخورد افراد با فرزندان‌شان را بررسی کردم و توانستم به 7راهبرد کاربردی برای تربیت یک فرزند غذاخور دست یابم. شما هم می‌توانید با استفاده از این ترفندها فرزندتان را به خوردن انواع و اقسام غذاها ترغیب کنید.
 
1. تهدیدش را جدی نگیرید
هنگام صرف غذا، به سه فرزندم می‌گویم: «این چیزی است که برای شام تدارک دیده‌ام؛ اگر دوست ندارید، مشکلی نیست. لازم نیست بخورید، اما چیز دیگری برای شام نداریم.» آنها خود تصمیم می‌گیرند که غذای آن شب را بخورند یا منتظر فرصت بعدی بمانند. در این راهبرد سلیقه آنها در‌نظر گرفته می‌شود. شما می‌توانید علاوه بر غذای جدیدی که تدارک دیده‌اید، حداقل یک یا دو خوراکی آشنا و محبوب هم برای کودکان آماده کنید؛ این آکادمی اطفال آمریکا بود که انگیزه پیگیری این ایده را به من بخشید. جورج، اولین فرزندم یاد گرفته بود «نه» بگوید.
 
 در همان زمان بود که با این جمله از کتاب راهنمای تغذیه کودک روبه‌رو شدم: «اگر کودک یک یا دو وعده غذایی‌اش را نخورد، بیمار نخواهد شد، اما پدر و مادرها گاهی طوری برخورد می‌کنند که انگار کودک با این کار از بین می‌رود!» اگر تا به امروز سعی کرده‌اید غذاهای جایگزین در‌اختیار کودک قرار دهید و او هر بار به جای خوردن غذای شما، تهدید کرده که اعتصاب غذا خواهد کرد، به شما توصیه می‌شود از راهبردهای شماره ۵ و ۶ کمک بگیرید.
 
2. از ادویه‌ها کمک بگیرید
بچه‌ها حس چشایی حساسی دارند، اما این بدان معنا نیست که باید یک رژیم غذایی ثابت متشکل از پاستا با کره داشته باشند (حتی اگر خودشان مایل باشند). شما می‌توانید برای پاسخ به حس چشایی آنها برای‌شان غذاهای ادویه‌دار تدارک ببینید. کودکان به طعم خوب مواد غذایی واکنش نشان می‌دهند. همیشه انتظار داشتم بچه‌هایم از سیر دوری کنند، همچنین فکر می‌کردم آنها هرگز سمت زیتون نروند.
 
اما سیر باعث بهبود طعم غذا می‌شود، طوری که حتی یک کودک یک‌ساله هم متوجه تفاوت آن خواهد شد. زیتون هم گزینه خوبی است، در صورتی که تلخ نباشد و بوی تندی ندهد. برای این کار، من از عادات غذایی قبلی‌ام که مبتنی بر نخوردن غذاهای تند و ادویه‌دار بود، دست کشیدم. اما هنوز همان غذاهایی را برای خانواده درست می‌کنم که پیش از این برای دوستانم تدارک می‌دیدم.
 
3. با کودک‌تان مذاکره کنید
تشویق کودکان به خوردن این گروه از مواد غذایی به‌طور سنتی یک مشکل بزرگ برای مادران است. درک این مسئله آسان است. سبزیجات پخته شده و نمک‌سود صرفا یک غذای مفید جانبی هستند که به لحاظ طعم و مزه در مقابل خوراکی‌های خوش‌طعم و ادویه‌دار کم می‌آورند. از این رو، جای تعجب نیست که واداشتن بچه‌ها به خوردن سبزیجات مستلزم التماس و تهدید یا استفاده از تاکتیک‌هایی است که ممکن است به‌سرعت نتیجه عکس دهند. چون به محض اینکه کودک بفهمد شما می‌خواهید او سبزیجات بخورد، از این کار امتناع ورزیده و از این مخالفت به‌عنوان یک اهرم فشار استفاده خواهد کرد. من توانستم از دستوراتی استفاده کنم که در آن از سبزیجات در قالب غذای اصلی استفاده می‌شود.
 
مثلا از سبزیجات در تهیه سس پاستا استفاده کردم.
 

 
اگر فرزندتان ناگهان علاقه اش را به غذایی از دست می دهد به این موضوع توجهی نکنید
 
 
 
یک ترفند دیگر این است که وقتی می‌خواهید سبزیجات سرو کنید، ظرف سبزیجات را همان اول روی میز بیاورید، چون بچه‌ها خیلی گرسنه هستند. در این شرایط، معمولا کل سبزیجات به سرعت خورده می‌شود، حتی قبل از آنکه غذای اصلی روی میز بیاید.
 
4. دسته‌جمعی خوراکی بخورید
احتمالا این گفته‌ها را شنیده‌اید: کودکانی که با والدین خود غذا می‌خورند، رژیم غذایی سالم‌تری دارند، از واژگان بهتری استفاده کرده و اغلب نمرات بهتری می‌گیرند و… نمی‌خواهم شما را مجبور کنم که هر شب از چنین راهبردی استفاده کنید. اما سعی کنید گهگاه از این ترفند کمک بگیرید.
 
در مورد انتظارات خود واقع‌بین باشید. بچه‌ها معمولا دوست ندارند زیاد روی میز غذا بنشینند. یک کودک خردسال نهایتا ۵دقیقه دوام می‌آورد. این زمان برای کودکان ۴ساله و بزرگ‌تر ۱۵دقیقه خواهد بود.
 
طوری عمل کنید که کودک مشتاق شام خوردن در کنار خانواده باشد، بدون آنکه احساس فشار کند. اگر یکی از دو فرزندتان غذایش را تمام کرده، اجازه دهید از میز غذا بلند شود. اما نگذارید در اطراف میز پرسه بزند، بازی کند یا با حرف زدن سایر اعضای خانواده را از غذا خوردن باز دارد. او باید به اتاق‌نشیمن برود یا در اتاقش سرگرم شود. بعضا تمام آنچه کودک می‌خواهد توجه و همراهی خانواده است، بنابراین با این کار می‌توانید او را به نشستن در کنار سایر اعضای خانواده تشویق کنید. می‌توانید برخی قوانین خوب دیگر را هم به روند روتین غذا خوردن‌تان اضافه کنید، مثلا حین شام خوردن به تلفن جواب ندهید یا تلویزیون تماشا نکنید.
 
5. اجبار را فراموش کنید
مانند بسیاری از والدین، من هم خاطرات زیادی از دوران کودکی دارم که پدر و مادرم مجبورم می‌کردند غذایی بخورم که معده‌ام را به‌هم می‌زد، اما هیچ‌وقت نمی‌خواهم این کار را با فرزندانم بکنم. می‌دانم که بسیاری از والدین نگران این مسئله هستند، اما اگر فکر می‌کنید یک غذای مشخص برای کودک‌تان ناخوشایند است، او را به خوردن آن مجبور نکنید و بگذارید غذایش را نیمه‌کاره رها کند. حتی می‌توانید از او به‌خاطر اینکه غذایش را در حد یک لقمه امتحان کرده، تشکر کنید.
 
6. گاهی با او معامله کنید
بچه‌های من بیشتر از هر چیزی در مورد مواد غذایی آسان‌گیر هستند. اما این بدان معنا نیست که همیشه دستپخت‌ام را دوست دارند.
 
باید بگویم خودم هم بعضا از دستپخت‌ام راضی نیستم. ولی خوردن آن غذا نباید مثل شکنجه باشد.
 
 اگر ببینیم آنها با غذای‌شان بازی می‌کنند، لقمه‌های کوچک می‌خورند یا اصلا لب به غذای‌شان نمی‌زنند، سعی می‌کنم به همان ترفندهای قدیمی متوسل شوم که از نسل‌ها قبل رایج بوده‌اند:
 
• اگر غذایت را امتحان نکنی، خبری از دسر نخواهد بود.
 
• اگر کمی از غذایت را امتحان نکنی، دیگر خبری از غذای محبوبت نخواهد بود؛ اما اگر امتحانش کنی، می‌توانی هرقدر که می‌خواهی، غذای مورد علاقه‌ات را بخوری.
 
• «می‌بینم که مرغ‌ات را نخورده‌ای. اشکالی ندارد آن را به برادرت بدهم؟» این ترفند در اغلب موارد جواب می‌دهد و بعضا باعث می‌شود که کودک سختگیر تجدیدنظر کند و غذای داخل بشقابش را تا آخر بخورد.
 

 
در حضور کودک با دیگران درباره بدغذایی او یا کودکان دیگر صحبت نکنید
 
 
7. به او جایزه بدهید
نمی‌توانم دروغ بگویم: بستنی گهگاه از هر چیزی که در این سیاره خورده می‌شود، طعم بهتری می‌دهد. زندگی شیرینی خاص خودش را دارد، بنابراین وعده‌های غذایی ما هم باید کمی شیرینی داشته باشند.
 
8. تزیین فراموش نشود
علاوه بر همه روش‌هایی که گفتیم، یک روش بسیار مفید دیگر هم وجو‌د دارد و آن هم تزیین غذاهای کودکان است. اگر توجه کرده باشید کودکان معمولا با دیدن یک غذای جدید و رنگارنگ هیجان‌زده می‌شوند و برای خوردن غذا از خود اشتیاق نشان می‌دهند. سفره‌هایی که غذاهای تزیین شده و رنگارنگ دارند کودکان را به نشستن و خوردن غذا ترغیب می‌کنند. به‌علاوه در سایت‌های اینترنتی و کتاب‌های تزیین غذا انواعی از تزیین غذای مخصوص کودکان وجود دارد که می‌توانید از آنها استفاده کنید. مسلما غذاهایی که به شکل انواع حیوانات و سرگرمی‌های مختلف تزیین شده باشند اشتیاق بیشتری برای خورده‌شدن به سمت خود جلب می‌کنند.
 
اگر کودکان را در کاری شرکت دهید نسبت به آن مشتاق‌تر خواهند شد که می‌توانید از این موضوع برای افزایش اشتهای فرزند خود بهره بگیرید. می‌توانید در غذا پختن یا تزیین غذا کودک‌تان را شرکت دهید و به این ترتیب او را نسبت به غذا و فرایند تهیه آن مشتاق کنید. لازم نیست هر روز و همه کارهای پخت غذا را به او بسپارید، می‌توانید از کارهای جالب و هیجان‌انگیز استفاده کنید که مناسب کودک‌تان باشد. مثلا برای هم‌زدن تخم‌مرغ یا مخلوط کردن مواد یا تزیین از کودک‌تان کمک بگیرید. حتی با کمی حوصله می‌توانید این کار را به بازی تبدیل کنید. از فرزندتان بخواهید هر طور که می‌خواهد غذا را تزیین کند. حتی می‌توانید این کار را به مسابقه تبدیل کنید و هم مزه و هم تزیین را نمره بدهید. کودک‌تان در این صورت حتما غذا خواهد خورد و به آن مشتاق خواهد شد.

درمان بد غذايي در کودکان


مطالب کودک جدید را با 48ia.ir دنبال کنید
از بقیه مطالب دیدن فرمایید